۱۳۹۹/۰۳/۰۶

گیتاریست های برتر دنیا چه کسانی هستند؟

اشتراک‌گذاری در شبکه‌های اجتماعی

تا به امروز گیتاریست های بسیار معروف و فوق العاده ای در دنیای موسیقی پا به عرصه گذاشته اند که معرفی تمام آنها کاری بسیار زمانبر خواهد بود. ما در این مطلب تعدادی از معروفترین این گیتاریست ها را به شما معرفی میکنیم تا با تحقیق بیشتر بتوانید با سبک آنها و آثارشان و دنیای امروز گیتار آشنا بشوید.

آندراس سگویا
آندراس سگویا

آندراس سگویا

سگویا یک موسیقیدان قدیمی است که موسیقی گیتار امروز بسیار به او مدیون است. او یکی از مطرح ترین گیتاریست ها در تمامی ادوار محسوب میشود. تا قبل از ورود سگویا به دنیای گیتار، گیتار سازی گمنام و کم ارزش بود که در بین کارگران و کشاورزان رواج داشت. سگویا قطعات شناخته شده و مهمی از جمله قطعات باخ و سایرین را با گیتار نواخت و موفق شد گیتار را از سازی سرگرم کننده که در رستوران ها و خیابان ها شنیده میشد به سازی جدی تبدیل کند که در کنسرت ها حضور یابد و به سبکی جهانی دست پیدا کند. اجراهای فوق العاده ی او از قطعات کلاسیک تا سال های زیادی اسطوره ای باقی ماندند.

چارلی کریستین

چارلی کریستین

چارلی کریستین، گیتاریست جاز آمریکایی، اولین کسی بود که با استفاده از تجهیزات تقویت شده الکتریکی، شاهکارهای بداهه تولید کرد. کار ضبط او، هر چند که به طرز غم انگیزی کوتاه بود، اما کمک کرد تا گیتار را از سطح یک موسیقی صرفا همراه، تا یک ساز انفرادی غالب بالا ببرد. اگرچه کریستین اولین گیتاریست الکتریک نیست، اولین کسی بود که پتانسیل ساز را برای تک نوازی های تک خط، که با استفاده از نت های پایدار و خم شده مشخص می شد، کشف کرد. تأثیر قدرتمند ساکسیفونیست تنور لستر یانگ در نواختن کریستین نیز مشهود است.

رکوردینگ های برجسته ساخته شده توسط کریستین با همکاری گروه بنی گودمن شامل “air mail special”، “seven come eleven”، “جریان AC-DC” و “Shivers” است که همه آنها با همکاری کریستین نوشته شده اند. کریستین همچنین یکی از اولین موزیسین هایی بود که سبک او جنبش بی باپ (bebop) در اواخر دهه ۱۹۴۰ را به راه انداخت.

چت اتکینز

چت اتکینز به عنوان یک مدیر اجرایی و تهیه کننده در دهه شصت ، موسیقی ” Nashville sound” را اختراع کرد که موسیقی کشور را از رکود تجاری نجات داد. او به عنوان یک گیتاریست، حتی مبتکر تر بود، استاد سبک های کانتری، جاز و سبک های کلاسیک بود و به لطف سبک انتخاب متمایز انگشت شست و سه انگشت خود، به طرز فوق العاده ای توانایی پخش همزمان آکورد و ملودی را نیز داشت. اتکینز در سال ۱۹۷۶ به رولینگ استون گفت: “بسیاری از اینها آزمایش و خطا بود. من فقط ۱۶ ساعت در روز گیتار لعنتی را در دستان خود داشتم و تمام وقت آزمایش می کردم. ” آلبوم های تکنوازی سنگین ساز او، یک مجکوعه ی بی پایان از ترفندهای گیتار است که با هماهنگی هارمونیک ها، آرپژ ها و نت های خالص با صدای درخشان و واضح ترکیب شده است.

وس مونتگومری

وس مونتگومری

وس مونتگومری یکی از گیتاریستهای بزرگ جاز، به نوعی امتداد چارلی کریستیان محسوب میشود که استفاده جذاب او از اکتاوها بسیار تاثیرگذار بود و تبدیل به علامت تجاری وی شد. او در طی چند سال آخر زندگیش به موفقیت تجاری بزرگی دست یافت و سپس با مرگی زودهنگام از دنیا رفت. در سال ۱۹۶۰ انتشار آلبوم او با نام “The Incredible Jazz Guitar of

Wes Montgomery” او را در جهان جاز مشهور کرد. بجز یک همکاری کوتاه با گروه جان کولترین در همان سال (که شامل اریک دلفی نیز می شد)، ویس در باقی عمر خود لیدر بود. او به معرفی جاز به شنوندگان کمک کرد و اجراهای زنده او بسیار آزادانه بود.

بی بی کینگ

بی بی کینگ

بی بی کینگ افسانه ای، پادشاه سبک بلوز در جهان، بدون شک مهمترین گیتاریست الکتریک نیمه دوم قرن بیستم بود. نت های خم شده و شیوه استاکاتو، بر گروه ها و موزیسین های سبک بلوز معاصر بسیار تأثیر گذاشته است، در عین حال صدای صمیمی و مطمئن او – که قادر به اجرای هرگونه ظرافت از هر ترانه ای میباشد- یک همراه شایسته برای نواختن پرشور او فراهم میکند. در بین سالهای ۱۹۵۱ و ۱۹۸۵، ۷۴ اثر چشمگیر بی بی کینگ وارد چارت های بیلبورد R&B شدند، و او یکی از معدود هنرمندان پر رنگ بلوز بود که توانست چندین بار امتیاز بهترین آهنگ هیت پاپ را بدست بیاورد.

آهنگ پرسروصدای او به نام “the thrill is gone” در سال ۱۹۷۰ به موفقیت های بسیاری دست یافت. او پس از دوران اوج خود، با نوازندگانی چون اریک کلپتون و U2 همکاری کرد و تک نوازی های تحسین برانگیز خود را ادامه داد، و در عین حال سبک فوراً قابل تشخیص خود را بر روی گیتار الکتریک حفظ کرد.

چاک بری

چاک بری

چاک بری در نظر بسیاری از افراد به عنوان “پدر راک ان رول” شناخته میشود، اولین مواجهه ی او با موسیقی در مدرسه و کلیسا بود. در نوجوانی به جرم سرقت مسلحانه به مدت سه سال به زندان فرستاده شد.

او در دهه ی ۱۹۵۰ شروع به ساختن هیت های خود کرد، از جمله آهنگ “جانی بی گود” در سال ۱۹۵۸، و اولین اثر شماره یک خود در سال ۱۹۷۲ به نام “My Ding-a-Ling”. بری با اشعار هوشمندانه و صداهای متمایز خود ، یکی از تأثیرگذارترین چهره های تاریخ موسیقی راک شد.

جیمی هندریکس

جیمی هندریکس در سلطنت مختصر چهار ساله خود به عنوان سوپراستار، واژگان گیتار الکتریک راک را بیش از هر کس قبل یا بعد از آن زمان گسترش داد. هندریکس استاد درآوردن صداهای مختلف غیرقابل پیش بینی از ساز خود بود و غالباً روش های تقویت صدای نوآورانه ای را امتحان میکرد که باعث ایجاد بازخوردی با کیفیت آسمانی می شد. او شجاعانه ثدم به عرصه های جدید و ناشناخته ی موسیقی میگذاشت.

انفجارهای طوفانی مکرر او از سر و صدا و نمایش های خیره کننده (نواختن با دندان یا همراه با حرکات آکروباتیک)، گاهی اوقات استعدادهای قابل توجه او به عنوان ترانه سرا، خواننده و استاد یک طیف از بلوز ، R&B و سبک های راک را در سایه قرار داده است.

وقتی هندریکس در سال ۱۹۶۷ تبدیل به یک سوپراستار بین المللی شد، به نظر می رسید که او از یک سفینه فضایی مریخی خارج شده است، اما در حقیقت کارهای متعدد و فراوان او در زمینه ی R&B در موزیکال بزرگ “مدار چیتلین” و در کنار دیگر هنرمندان بزرگ این عرصه، دوره ی کارآموزی او بود.

جیمی پیج

جیمی پیج

بدون شک یکی از تأثیرگذارترین ، مهم و منعطف ترین گیتاریست ها و آهنگسازان تاریخ راک، جیمی پیج است. تقریباً همه ی گیتاریست های راک از اواخر دهه ۶۰ / اوایل دهه ۷۰ تا به امروز تحت تأثیر کار موسیقی پیج با گروه لید زپلین قرار گرفته اند.

ریف های بی نقص او مانند طرحی عمل کردند که در نهایت هوی متال را ساخت، اما با این وجود او قابل طبقه بندی در هیچ سبک واحدی از موسیقی نبود (حسی از ژانرهای فولک، کانتری، فانک، بلوز و سایرین را در آثارش داشت.) پیج پس از الهام گرفتن از آهنگ “baby lets play house” الویس پریسلی، در ۱۳ سالگی گیتار را آغاز کرد و با وجود اینکه چندین کلاس آموزشی گذراند، اما بیشتر خودآموخته بود. 

اریک کلپتون

اریک کلپتون

پیش از اریک کلپتون، ایده قهرمان گیتار در راک اند رول وجود نداشت. نوازندگان پر زرق و برق زیادی وجود داشتند، اما هیچ کسی در حد و اندازه های کلپتون نبود،که در دهه ۱۹۶۰ به عنوان گیتاریست گروه های Yardbirds ، John Mayall’s Bluesbreakers و Cream به شهرت رسید. کلپتون در سال ۱۹۷۰ به سمت تک نوازی رفت، اما او چنان قاطعانه تصمیم داشت به جلوی استیج  برسد، نام مستعار Derek & Dominos را برای آلبوم ، Layla و نام های مناسب دیگری برای آهنگ های عاشقانه انتخاب کرد.

در اواخر دهه ۷۰، او سرانجام نقش خود را به عنوان گیتاریست برتر نسل خود پذیرفته بود، و ذوق هنری خود را با قطعات رومانتیک زیبا متعادل کرده بود. بُعد رومانتیک موسیقی کلپتون در بزرگترین آهنگ هیت او، در کنسرت آنپلاگ ام تی وی در سال ۱۹۹۲ نمایش داده شد، که او را دوباره به ریشه های سبک بلوز که کل زندگی حرفه ایش بر پایه آن شکل گرفته بود، وصل کرد.

ادی ون هالن

ادی ون هالن

بعد از جیمی هندریکس یگانه، ادی ون هالن بدون شک یکی از مؤثرترین، اصیل ترین و با استعدادترین گیتاریست های راک قرن بیستم بود. ادوارد لودویک ون هالن متولد ۲۶ ژانویه سال ۱۹۵۵ در هلند، در دهه ۶۰ با خانواده خود به ایالات متحده نقل مکان کرد. او و برادر بزرگترش، الکس، در سنین خردسالی شروع به آموختن درس پیانو کردند، که این دوره بذر را برای فعالیت های آینده موسیقی دو برادر کاشت.

ادی درحالیکه شیفته ی جنبش راک انگلیس (به خصوص دیو کلارک پنجم) شده بود، شروع به نواختن درامز کرد، در حالی که برادرش الکس گیتار را انتخاب کرد. اندکی پس از آن برادران سازهای خود را عوض کردند.

به همین ترتیب، گیتاریست های هارد راک مانند اریک کلپتون و جیمی پیج به زودی روی نواختن ون هالن جوان تأثیر گذاشتند. برادران ون هالن شروع به نواختن در مهمانی ها و کلوپ های منطقه لس آنجلس کردند (ترکیب کاور و اورجینال) و سرانجام در اوایل دهه ۷۰ با خواننده دیوید لی روت و نوازنده مایکل آنتونی آشنا شدند و گروه ماموت را تاسیس کردند. در همین زمان بود که ادی مهارت جدیدی را در نواختن گیتار خود افزود، تکنیک “ضربه ی دو دستی”، که به زودی علامت تجاری مخصوص وی تبدیل شد.

ادی با سرعت عالی و فرمول عالی خود، به سرعت تبدیل به گیتاریست برتر صحنه موسیقی محلی شد، تا اینکه گروه در اواسط دهه ۷۰ نام خود را به ون هالن تغییر دادند. ادی همچنین در ساختن گیتار های دست ساز نیز مهارت دارد و اینکار را به شکلی حرفه ای انجام میدهد.

این لیست ده گیتاریست بزرگ جهان به مرور با اسامی افرادی مثل جو ستریانی، جان پتروچی، استیو وی، مالمستین و … تکمیل خواهد شد.

دسته۳